Dziś, trzydziestego pierwszego dnia października, gdy zmierzch kładł długie palce na oknach, a wiatr szeptał o wędrujących duszach, spotkaliśmy się, by uczcić czas między światłem a cieniem. Czas, kiedy ziemia cicho oddycha pamięcią, a serca zwracają się ku tym, którzy byli przed nami.
Obchodziliśmy ,,Dziadoween” naszą szkolną bramę do dawnego rytuału,
gdzie wspomnienie splata się z czuwaniem,
a świece rozcinają mrok jak delikatne nici nadziei.
Uczyliśmy się słuchać
tego, co dawne
i tego, co wieczne.
Przywoływaliśmy słowa Mickiewicza,
jakby każde zdanie było świecą pamięci,
a każdy wers drzwiami otwierającymi granicę
między tym światem a tamtym.
W tym czasie zadumy i czuwania,
gdy noc ustępuje światłu zniczy,
przygotowujemy się do dni,
w których niebo staje się bliskie,
a pamięć żywsza niż ogień.
W tę magiczną przestrzeń pięknie wpisała się sztuka charakteryzacji,
przygotowana przez nasze utalentowane uczennice
z technikum fryzjerskiego,
pod czujnym i pełnym pasji okiem ich opiekunki.
Dziękujemy wszystkim, którzy wzięli udział,
którzy szeptali, słuchali,
i pozwolili tradycji znów przejść przez próg naszej szkoły
jak cichy gość z dawnych czasów.
Niech światło pamięci
płonie w nas jeszcze długo,
łagodnie jak płomień świecy
nad listopadowym zmrokiem.